✅«فوتبال» را از ما نگیرید

✍احمدابول پور

▫️1/ خیلی سریع و بدون هرگونه حاشیه باید رفت سراغ اصل مطلب و پرسید: «در این فوتبال چه خبر است؟» و حالا منتظر ماند تا کسی پیدا شود و به این سؤال کلیدی پاسخ بدهد. در این فوتبالی که می‌توان با قاطعیت درباره‌اش گفت «رکنی از دموکراسی در بسیاری از اندیشه‌ها و تمدن‌ها شده»، چه جریانی وجود دارد که با تمامی پتانسیل، امکانات و دارایی‌هایش می‌کوشد مردم علاقه‌مندش را از بین ببرد.

▫️2/ تجمع هواداران پرسپولیس جلوی وزارت ورزش؛ این صحنه برای‌تان آشنا نیست؟ اصلاً این صحنه اینقدر تکراری مگر می‌شود برای کسی آشنا نباشد؟ همین چند ماه قبل، هواداران استقلال با همین وضعیت دل‌نگران و آشفته جلوی وزارت برای روزهای متمادی جمع نشده بودند؟ همین یک سال قبل، طرفداران پرسپولیس مغموم از رفتن برانکو، چنین صحنه‌هایی را در همین موقعیت جغرافیایی رقم نزده بودند؟ حالا اینقدر این اتفاق تکراری است که می‌توان گفت هرجا جماعت فوتبالی دیدید که دل‌نگران دست به تجمع زده‌اند، وزارت ورزش هم در همان حوالی است.

▫️3/ شفر و منشا و استراماچونی و ایسما و پسر شفر و وکیل ایتالیایی و کمیته تعیین وضعیت و جباروف برای استقلال؛ استوکس و اروین و کنستانت برای تراکتور؛ برانکو و برادرش و دستیارانش و بودمیر و گابریل و نیلسون هم برای پرسپولیس؛ ویلموتس هم که برای تیم ملی؛ واقعاً در این فوتبال چه خبر است؟ این همه شاکی نشان‌دهنده ضعف مدیریتی اگر نیست، پس نشانه چیست؟ وزارت ورزش و دو دست‌پرورده نازک‌نارنجی‌اش یعنی استقلال و پرسپولیس و فدراسیون فوتبالش و باشگاه خصوصی‌اش به اندازه یک دپارتمان کامل در مراجع انضباطی فیفا پرونده دارند که البته بسیاری از آنها هنوز به نتیجه ختم نشده و کیست که نداند نتیجه‌اش جز شکست نمی‌تواند باشد. خجالت‌آور نیست چنین اوضاعی؟ تهوع‌آور نیست که نشسته‌ایم برای یک‌بار برنده شدن در این هزارتوی پر از شکست؟

▫️4/ آدم‌های شکست‌خورده و بدهی‌های میلیاردی به‌بار آورده همچنان، گزینه‌های اصلی پست‌های مدیریتی هستند، چرا؟ چون بلدند هزاری کار انجام بدهند و میلیاردی قرض بگیرند و گند بزنند به فوتبال؟ آنها مگر نمی‌گویند فوتبال چیزی جز دغدغه برای‌شان ندارد، پس چرا همچنان «سرنا» را از سر گشادش می‌زنند و صدایش را به گوش تصمیم‌گیران می‌رسانند؟ خریدن بازیکنی که قیمتش هزار تومان است با یک‌میلیون تومان، هنر است؟ تاراندن بازیکنان محبوب به لطایف‌الحیل هنر است؟ از دست دادن مربیانی که شرط لازم و کافی قهرمانی بودند و هستند، هنر است؟ واضح‌تر می‌پرسیم: از دست دادن برانکو، کی‌روش و استراماچونی و بی‌حرمتی به امثال مجتبی جباری و علی کریمی و علی دایی هنر است؟ به‌عنوان یک مدیر به هر جای دنیا که خواستید، بروید و در توجیه افتضاحات‌تان بگویید: «تاریخ سررسید این بدهی، اواسط مرداد بوده در حالی که من ابتدای مرداد باشگاه را ترک کردم و دیگر مسئولیتی نداشتم»، و بعد ببینید چه بلایی سرتان می‌آورند. اولی هوینس بابت داشتن فقط یکی از این نمره‌های مشعشع کارنامه پر از در و گوهرتان، سر و کارش به زندان افتاد ولی شما هنوز «تشنه» هستید که برگردید و میخ آخر را بزنید به تابوت استقلال و پرسپولیس و فوتبال.

▫️5/ در این بحبوحه زندگی که کرونا تبدیل شده به خامه روی کیک، در این دغدغه‌مندی همه رده‌های سنی، در این زندگی پر از مشکل که هر روز و هر ساعت معضلی می‌رویاند و در این گل بودنی که به سبزه آراسته می‌شود، فوتبال می‌تواند خیلی از مسائل و مشکلات را حل کند و می‌کند اگر...

▫️6/ دوباره برگشتیم به همان خط اول، به نقطه شروع... «در این فوتبال چه خبر است؟» و حالا تکمیلش می‌کنیم که با این فوتبال، با این ابهت تازه وارد شده به دنیای کلمات دهکده جهانی، با این ورزشی که مرزهای صرفاً یک ورزش بودن را درنوردیده، چه کردید که به‌جای قاتق نان بودن دارد قاتل جان می‌شود؟

▫️7/ عاجزانه و مستمندانه و با کمال خضوع جلوی‌تان زانو می‌زنیم و از شما می‌خواهیم به ما رحم کنید و این آخرین اکسیر شادی‌آور زندگی‌مان، فوتبال را از ما نگیرید✍احمدابول پور
ahmadabolpor@

+ نوشته شده در  چهارشنبه ۱۳۹۸/۱۲/۲۱ساعت 12:0  توسط احمد ابول پور  |