✅ باید و نباید های مسابقات تدارکاتی در اوج گیری ورزشکاران برای مسابقات اصلی (بخش اول) ✅

اوج گیری برای رقابت (peaking for competition) نتیجه بهترین عملکرد ورزشکار در سال است که در کوتاه مدت قابل دستیابی نیست اما به تدریج و با طی کردن مراحل مختلف می توان به آن دست یافت. کارایی های جسمانی و روانی در این مرحلهٔ موقتی، به اوج می رسند و سطوح آمادگی تکنیکی و تاکتیکی بهینه هستند.
 از لحاظ فیزیولوژیک این مرحله با سازش پذیری سریع به محرک های تمرینی و ریکاوری مطلوب پس از تمرین یا مسابقه و سازگاری بالای CNS نمود پیدا می کند. از لحاظ جنبه های ذهنی و روانی ورزشکار در این مرحله اعتماد به نفس بالا، انگیزه و خطر پذیری مسابقه، هماهنگی حرکتی و توانایی غلبه بر ناکامی را کسب می کند. 
برای رسیدن ورزشکار به این مرحله (peaking) عوامل متعددی را باید رعایت کرد از جمله کاهش بار مناسب (deload) برای رسیدن به بیش جبرانی خصوصا در دو میکروسیکل (چرخه هفتگی) قبل از مسابقه اصلی و همینطور استفاده از روش های دیگر مانند تصویر سازی ذهنی و ...
از جمله عوامل مهم دیگری که ورزشکار را در فرآیند اوج گیری یاری می کند استفاده از مسابقات تدارکاتی است. 
بطور کلی مسابقه ها در دو گروه قرار می گیرند
۱- مسابقه های رسمی یا اصلی
(official or main competition)
۲- مسابقه های آمادگی یا تدارکاتی
preparatory or exhibition) competition)
مسابقات رسمی تعیین کننده شایستگی یا جایگاه قهرمانی است اما معمولا مسابقات تدارکاتی برای سنجش و کسب بازخورد از ورزشکاران در مورد جنبه های ویژه ای از تمرین برنامه ریزی می شود.
 بسیاری از مربیان معتقدند که شرکت ورزشکاران در مسابقات تدارکاتی سطح آمادگی آن ها را بالا می برد. این موضوع تا حدی واقعیت دارد ولی مربی نباید انتظار داشته باشد که ورزشکاران فقط با مسابقه به اوج گیری مطلوب دست یابند، به ویژه مربیانی که ورزشکاران حرفه ای را هدایت می کنند. به نظر می رسد ورزشکارانی که در مسابقات متعدد و زیاد تدارکاتی شرکت می کنند خیلی زودتر از زمانی که در ابتدا زمانبندی شده است به اوج می رسند و در پایان مرحله رقابت اجرای ضعیفی از خود به نمایش می گذارند. 
سوالی که اغلب مطرح می شود تعداد مطلوب مسابقه های تدارکاتی برای رسیدن به اوج عملکرد ورزشکار در مسابقه اصلی است؟
برای پاسخ دادن به این سوال باید جنبه های مختلفی را مد نظر قرار داد از جمله ویژگی های فردی ورزشکاران، سطح فعالیت، تعداد مسابقات اصلی و چرخه های اوج گیری، تقویم مسابقات و ...
مطالعات در زمینه روش ها و تکنیک های برنامه ریزی بلند مدت اطلاعات دقیقی را درباره اوج گیری نشان می دهد. محققان اعتقاد دارند که ۷ تا ۱۰ مسابقه برای رسیدن به حداکثر آمادگی برای رقابت های رسمی و مهم کافی است. نکته مهم این است که مربی باید با توجه به جدول رقابت ها و مراحل تمرینات آمادگی، این مسابقات را طرح ریزی کند‌. در ورزش های یک چرخه ای یا دو چرخه ای که یک یا دو مسابقه اصلی در سال را در تقویم ورزشی خود جای داده اند (به عنوان مثال مسابقات کشوری و جهانی) جای دادن این تعداد مسابقه تدارکاتی با شرکت در مسابقات استانی و مقدماتی گزینه مناسبی به نظر می آید. اما در مورد مسابقات ورزش های گروهی که بصورت لیگ برگزار می شود باید اولویت بندی خاصی با نظر مربی تیم و جدول رقابت ها صورت گیرد که کدامین مسابقه یا مسابقه ها در اولویت قرار دارد. معمولا برگزاری دو یا سه مسابقه دوستانه برای ورود به مسابقات مرحله مقدماتی کافی به نظر می رسد تا پس از گذر از مرحله گروهی و رسیدن به مسابقات نهایی ورزشکار در اوج عملکرد قرار گیرد. ذکر این نکته مهم است که مربی می تواند در مسابقاتی  که بصورت لیگی برگزار می شود با توجه به اهمیت مسابقات چندین نقطه اوج را در نظر بگیرد به عنوان مثال نقطه اوج اول بازی شماره ۷، نقطه اوج دوم بازی شماره ۱۹ و نقطه اوج سوم که به بازی های نهایی ختم می شود. 

در بخش دوم سعی می شود در مورد ویژگیهای مسابقات تدارکاتی و مدل های مختلف برنامه ریزی مسابقات تدارکاتی مطالبی ارائه شود. با ما همراه باشید...

نویسنده احمدابول پور 

ahmadabolpor@gmail.com 

+ نوشته شده در  چهارشنبه ۱۳۹۹/۱۲/۲۷ساعت 23:42  توسط احمد ابول پور  |