صحبت های خواندنی و آموزشی پپ گواردیولا:

عاشق کرایوف، نگاه و سبک فوتبالش شدم. این بهترین تعریف از رابطه من و یوهان فقید است. او مرا متقاعد نکرد؛ او مرا دراقیانوسی از عشق به فوتبال، غرق کرد.

همه چیز در حضور کرویف آن هم با عینک ری بون اش خلاصه می‌شد. کاریزما از او می‌بارید و شما خودتان را خراب می‌کردید! پس از بازی به سمت شما می‌آمد و می‌گفت:
فکر می‌کنی خوب بازی کردی؟ فاجعه بودی! فردا به دفترم بیا تا دوباره بازی را با هم تماشا کنیم. حرف‌هایش همینگونه رک وصریح بود.
در عین سادگی دیگر نمی‌شد حرفی روی حرفش زد. وقتی فیلم را تماشا می‌کردی، می‌توانستی با او بحث کنی. همیشه فکر می‌کردم او خودش هم به خیلی چیزهایی که می‌گوید، باور ندارد ولی جوری رفتار می‌کند که شما باور کنید.

اولین بار که زیر نظرس بازی کردم، بین دو نیمه مقابل همه گفت: تو نیمه دوم بازی نمی‌کنی. ۴۵ دقیقه از مادر بزرگ من هم کنُدتر بودی!
کنُد، منظورش دو ضرب بازی کردن بود. اگر با سه ضربه به توپ بازی می‌کردی، بدترین بازیکن دنیا بودی اما اگر تک ضرب بازی می‌کردی، قابلیت بازی برای بارسلونا را داشتی. تنبیه‌های او این شکلی بود که شما را از تیم اول به تیم دوم می‌فرستاد. گاهی پس از بازی در کنار بزرگانی مثل کومان و باکرو، به یکباره باید در دسته سه بازی می‌کردی. البته برای من زیاد تحقیرکننده نبود. با آن کنار می‌آمدم

سیاستش در نقل و انتقالات این بود که همیشه برای خرید یک مدافع یا هافبک بیشتر از مهاجم پول می‌داد. خرید کومان از آن خریدهای کرایوفی بود. همیشه به من می‌گفت: کسی که از عقب زمین، بازیسازی می‌کند و تیم را سازماندهی می کند ، مهم‌تر است. کسی که پاس اول را می‌دهد، بازیکن خوب تیم است.

تا این دوران، جزئيات زیادی را به سبک بازی تیم‌هایم اضافه کردم. اصول دست نخورده باقی مانده و خواهد ماند اما در جزئیات می توان تفاوت‌هایی قائل شد.
✍️احمد ابول پور

ایمیلahmadabolpor@gmail.com

اینستاگرام ahmadabolpor

تلگرامmls7mls

فیسبوکAhmadabolpor

توئترahmadabolpor4


برچسب‌ها: ✍️احمد ابول پور
+ نوشته شده در  پنجشنبه ۱۴۰۳/۰۱/۰۹ساعت 8:46  توسط احمد ابول پور  |