⭕️▪️نقطه کور ذهنی در مربیگری

💠گرایش به این باور که ما کمتر از دیگران دچار خطا می شویم را خطای نقطه کور می گویند.
 وقتی نمی توانیم خطاهای خود را ببینیم، ممکن است قضاوتها و رفتار های ما آسیب زا بوده و اثرات منفی به دنبال داشته باشد.

به موارد زیر دقت کنید: 
اغلب مربیان فکر می کنند که تصمیم هایی که خودشان می گیرند، عاقلانه تر از تصمیم های دیگران است.

همچنین اغلب مربیان ,دیدن خطاهای دیگران را دوست دارند و کشف آن خطاها را ناشی از هوش و ذکاوت خودشان می دانند!
و این درحالیست که این گونه افراد غافلند که خودشان هم برای بقیه جزو دیگرانند.
 
در تحقیقی که در آمریکا انجام شد، نتایج نشان داد که 85 درصد افراد خود را کمتر از میانگین جامعه در معرض خطا می دیدند.

⚠️نتایج تحقیقات به این نکته جالب اشاره می کند که حتی بعد از آنکه خطای نقطه کور برای افراد خاطی تشریح می شود، مقاومت در برابر پذیرش خطا از طرف آنها بیشتر می شود.
💠مربیان بیش از آنکه به نصیحت ها گوش بدهند، در نقش والد قرار گرفته و نصیحت نیز می کنند.

 به طور مثال در تحلیل و آنالیز بازی هیچکدام از طرفین حاضر نیستند از مواضع خودشان کوتاه بیایند و در واقع دقیقاً بدلیل بروز همین خطا از سوی دو طرف، کسی حاضر به پذیرش قصور نیست.

💠سال ها پیش پائولو کوئیلو مثال جالبی در یکی از کتاب هایش می آورد: 
 پائلو می گوید که ما آدم ها در یک صف طولانی پشت سر هم داریم راه می رویم و هر کدام از ما آدمها دو تا سبد با خودمون داریم که با یک چوب که بر روی دوشمان است آن ها را با خود حمل می کنیم. 

یکی جلو آویزان و یکی را پشتمان آویزون کرده ایم. 

نکات مثبت و خوبی هامون رو میندازیم در سبد جلویی، عیب هایمان را در سبد پشتی، وقتی در مسیر داریم راه میریم، فقط خوبی های خودمان را میبینیم و عیب‌های تمام نفرات جلویی مان را همیشه جلوی چشم هایمان داریم ولی هرگز عیب های خودمان رو نمیبینیم!

💠نتیجه گیری راهبردی:

1️⃣اینکه از زوایه دیگران به خود نگاه کنیم، اینگونه می توانیم به سبد پشتی خودمان هم نگاهی بیاندازیم که در حالت عادی چشم ما از دیدن آن نقطه کور است. 

2️⃣اینکه سعی کنیم مواردی که قبلا فکر می کردیم که ما کاملا درست می گوییم و دیگران کاملا اشتباه می کنند را به خاطر بیاوریم تا به به خاطر بسپاریم که همیشه حق با ما نیست. 

⚠️ما هم ممکن است اشتباه کنیم‼️
احمدابول پور

+ نوشته شده در  پنجشنبه ۱۳۹۸/۰۵/۱۷ساعت 1:53  توسط احمد ابول پور  |